17 marca o godz. 17:00 w Muzeum odbędzie się wykład „Warownie w sercu Polski – Łęczyca, Sieradz. Dziedzictwo ziemi łęczycko-sieradzkiej”, który wygłosi dr Tomasz Stolarczyk

Serdecznie zapraszamy. Wstęp wolny!

Zamek królewski w Łęczycy został wybudowany przez Kazimierza Wielkiego pomiędzy 1352 a 1370 r. Jest młodszym od sieradzkiego, który został wybudowany pomiedzy 1339 a 1357 r. również z inicjatywy Kazimierza Wielkiego. W XV wieku zamek sieradzki został rozbudowywany, pełną formę uzyskując w czasach Władysława Jagiełły.

Zamek stanął na sztucznym wzniesieniu otoczonym fosą, która zasilana była wodami przepływającej niedaleko rzeki Bzury. Niemal w całości został zbudowany z czerwonej cegły, osadzony na kamiennych fundamentach. W pierwotnej wersji warownię usytuowano na planie czworokąta o wymiarach 43x44x59x66 m i łącznej powierzchni 2600 m². Całość otoczona była murem o wysokości 10 m, z potężną, zwieńczoną blankami, ośmiokątną wieżą w południowo-zachodnim narożu (Wieża Szlachecka). Na zachodniej ścianie znajdowała się czworoboczna wieża bramna, z więzieniem w dolnej części i pomieszczeniem dla straży nad bramą. Pierwotnym budynkiem mieszkalnym znajdującym się na dziedzińcu zamkowym była trzykondygnacyjna budowla zwana „Domem starym”, przylegająca do wschodniej i południowej części murów (w chwili obecnej

Sam Kazimierz Wielki nie zdążył przybyć do Łęczycy, ale jego następcy Władysław Jagiełło i Kazimierz Jagiellończyk często tam gościli. Tutaj odbywały się w średniowieczu walne zjazdy Królestwa Polskiego, tutaj naradzano się nad prowadzeniem wojen z Zakonem Krzyżackim (wielka wojna 1409-1411 i wojna trzynastoletnia), zawierano pokoje i rozejmy oraz traktay międzynarodowe, goszczono zagranicznych posłów, tutaj też przetrzymywano jeńców krzyżackich po bitwie pod Grunwaldem. W 1420 r. doszło w czasie obrad możnych i szlachty z całego państwa do zbrojnego starcia między zwaśnionym stronnictwami, podczas którego król Jagiełło musiał schronić się w swojej komnacie. Sześć lat później podczas kolejnego zjazdu rycerstwo, wielce wzburzone, wystąpiło przeciwko sędziwemu monarsze, wyciągnąwszy w jego obecności miecze, pocięło nimi dyplom elekcyjny królewicza Władysława Warneńczyka, kiedy okazało się, że jego ojciec nie chce zatwierdzić przywilejów dla nich , a król ze łzami w oczach uciekł do swojej komnaty.

Około 1563 roku do wieży bramnej od północy, wzdłuż zachodniego muru obronnego, dobudowano nowy budynek mieszkalny, zwany „Domem Nowym” i przprowadzono generalny remont.

Podobnie remont i przebudowę przeszedł w tym samym czasie zamek w Sieradzu. W pierwszej połowie XVI wieku, w dobie starosty Krzysztofa Szydłowieckiego herbu Odrowąż, który pełnił urząd do 1532 roku, oraz Jana Spytka Tarnowskiego, starosty od 1536 do 1547 roku, przeprowadzano prace remontowe oraz przebudowy zamku.

Podczas „potopu” szwedzkiego zamki łeczycki i sieradzki bardzo ucierpiały. Zostały w znacznym stopniu zrujnowane, nieszczęść dopełniły w XVIII w. Wielka Wojna Północna 1700-1721 i konfederacja barska (1768-1772). Na przełomie XVIII i XIX w. władze pruskie uczyniły zamek w Łęczycy jednym z bastionów twierdzy w jaką zamierzały zamienić Łęczycę. W czasach Królestwa Kongresowego zamek przejęło polskie wojsko, a po jego likwidacji burmistrz. W kolejnych latach XIX w. zamek niszczał dalej, a okoliczni mieszkańcy wyrywali z jego murów cegły na swoje budowy. Ruiny zamku przetrwały jednak obie wojny światowe a po jej zakończeniu zaczęto częściową jego odbudowę Znalazło tu wówczas swoją siedzibę (aż do dnia dzisiejszego) Muzeum w Łęczycy. Natomiast zamek sieradzki został po 1800 r. rozebrany, za zgodą władz miejskich, przez miejscowych mieszkańców, którzy używali jego cegieł do własnych budowli.